Twee keer betalen voor dezelfde persoon | Nevent Naar hoofdinhoud
nevent.
Inloggen Info aanvragen
Publiek in de menigte op een festival, hetzelfde publiek dat editie na editie terugkomt
Analyse

Twee keer betalen voor dezelfde persoon

Een Forbes-reportage over festivals laat één vraag open: wat kost het om iemand die al een ticket kocht opnieuw via advertenties te bereiken?

Er staat een zin in de New Markets-special van Forbes over de festivalindustrie die de verandering van het afgelopen decennium beter samenvat dan welk consultancyrapport ook. Hij komt van Hugo Albornoz van Superstruct: “Vroeger verkochten we tickets en boekten we een line-up; nu beheren we communities”.

Gezien de afzender is het geen marketingpraatje. Superstruct organiseert 40 festivals en 110 evenementen per jaar. Als iemand met dat volume zegt dat zijn business niet langer de kassa is maar de community, loont het om de rest van de reportage aandachtig te lezen.

Ik heb hem helemaal gelezen, en er is één deel waar ik het niet mee eens ben. Maar voordat ik daar kom, moet ik toegeven dat het deel waar ik het wél mee eens ben beter wordt uitgelegd dan meestal het geval is.

De machine die de reportage beschrijft, werkt

De onderliggende diagnose is solide en de cijfers ondersteunen hem: 807,2 miljoen euro omzet in livemuziek in Spanje in 2025, 110% meer dan in 2019 en vijf keer zoveel als in 2013. De sector is niet alleen gegroeid, hij is van vorm veranderd. Albornoz beschrijft het als de overstap van een driedaags evenement naar “een platform dat het hele jaar door draait”, iets wat “je dwingt het festival te zien als een doorlopend product, niet als een seizoensproduct”.

Op dat idee bouwt het interessantste deel van de special voort: het deel over data. Alberto Amaro van 014 Media legt het mechanisme uit van DataFest Media, het initiatief dat ze samen met Superstruct hebben gelanceerd met informatie van meer dan 35 festivals in Spanje: “in feite zetten we de ervaring van live genieten van muziek om in zeer precieze digitale profielen”. En hij voegt het onderscheid toe dat volgens mij de waardevolste zin van het hele document is: “het is niet hetzelfde om je te richten op iemand die op basis van zijn digitale gedrag geïnteresseerd lijkt in muziek, als op iemand die echt een ticket heeft gekocht”.

Daar zit alles in. Het verschil tussen afgeleide interesse en echt gedrag is het verschil tussen vermoeden en weten. Amaro rondt af: “de echte waarde zit in het matchen van de fysieke en de digitale wereld”.

En dan legt de reportage uit wat er met die data gebeurt, en daar begint mijn discussie: digitale campagnes op Meta, TikTok, Google, Spotify en in programmatic omgevingen, met publieksgroepen die zijn opgebouwd uit echte bezoekers.

Met andere woorden: het circuit neemt de informatie van de mensen die betaald hebben om erbij te zijn en geeft die terug aan de platforms om opnieuw bereik te kopen.

Voordat ik verder ga: het antwoord dat een organisator me zou geven

Als ik dit in gesprekken in de sector aankaart, is het antwoord altijd hetzelfde, en het is een goed antwoord. Ik geef het weer zoals ik het kreeg, omdat het in de tekst thuishoort en niet in een voetnoot.

Ze huren het omdat de cijfers kloppen.

Een organisator met drie evenementen per jaar en zes mensen op kantoor stopt op dinsdag 8.000 euro in Meta en weet op vrijdag of hij heeft verkocht. Hij heeft geen twee seizoenen om een relatie op te bouwen: hij moet in acht weken zijn capaciteit vullen en heeft een kasstroom die afhangt van de kaartverkoop. Niet de CPM is duur, wachten is duur.

Daarnaast bestaat er een veelvoorkomend misverstand over waarom je een eigen database uploadt naar een advertentieplatform. Je uploadt die niet om de mensen die al van jou zijn opnieuw te bereiken. Je uploadt hem zodat het platform de mensen vindt die op hen lijken. De 20.000 kopers die je al hebt zijn niet je groeiprobleem, ze zijn het zaad. Het probleem zijn de 200.000 die je nog niet kennen, en die bereik je niet door je lijst te mailen. Het geld dat van buitenaf verspild lijkt, is in veel gevallen het enige waardoor je bezoekersaantal groeit.

En een derde bezwaar, het bezwaar dat ik het moeilijkst kan weerleggen: rechtstreeks met je publiek praten is niet gratis. Er moet iemand elke week schrijven, segmenten bouwen, afmeldingen en toestemmingen beheren en de deliverability bewaken. Die persoon kost per jaar meer dan de campagne. Die kosten staan op geen enkele factuur van Meta, maar je betaalt ze wel via de salarissen.

Daar komt iets bij wat de reportage zelf laat zien. Onder de bronnen waarlangs een bezoeker een evenement ontdekt, staan de kanalen en advertenties van artiesten, en de nieuwsbrieven en directe communicatie van ticketplatforms. De loyaliteit van het publiek ligt bij de artiest, en het directe kanaal dat al werkt, is meestal dat van een ander. Een middelgrote organisator vragen zich twaalf maanden per jaar als een mediamerk te gedragen, is hem vragen te concurreren om aandacht waar hij geen natuurlijk recht op heeft. Brunch Electronik kan dat. Sónar kan dat. Het tweedaagse festival in een provinciestad, met zes mensen op kantoor, is in november niemand.

Dit klopt allemaal. En toch denk ik dat de conclusie die eruit getrokken wordt niet klopt.

De vraag is niet de eerste bezoeker, maar de vijfde

Niemand betwist de eerste aankoop. Om mensen te bereiken die je niet kennen, zijn betaalde advertenties het instrument en is er geen realistisch alternatief: de reportage meldt dat 46% van de merken hun investering in live verhoogde ten opzichte van 2024, en het geld gaat naar wat werkt.

De discussie gaat over iets anders. Het probleem is niet wat het kost om iemand de eerste keer binnen te halen. Het is wat het kost om dezelfde persoon de vijfde keer binnen te halen. Als je elke editie de volle prijs betaalt om opnieuw een publiek te bereiken dat al twee, drie of vier keer kocht, koop je geen groei: je stelt je opnieuw voor aan iemand die je al kende.

En dit is geen onderbuikgevoel van mij; het staat met flinke nadruk in de reportage. Marc Muñoz van Brunch Electronik zegt dat “het niet alleen belangrijk is hoeveel mensen er komen, maar hoeveel er terug willen komen”, en geeft zijn cijfer: 48% nieuwe kopers, wat omgekeerd betekent dat meer dan de helft van zijn publiek terugkomt. Albornoz noemt het hebben van “een trouwe en terugkerende community” het moment waarop “je niet langer alleen een organisator van shows bent”. En als Superstruct zijn publiek beschrijft, geeft het geen getal, maar een ladder: 3,5 miljoen directe klanten, 9 miljoen totaal publiek en tot 12 miljoen geïnteresseerden.

Die ladder is de sleutel, en de volgorde waarin ze hem presenteren is ook geen toeval. De drie treden zijn niet evenveel waard en niet even duur om te bereiken. Ze gelijk behandelen, door voor alle drie ongericht bereik te kopen, is de duurste manier om een locatie te vullen.

Het verklaarde doel van DataFest Media is volgens de reportage zelf dat “merken nog lang na” het festival “op een slimme manier met dat publiek kunnen blijven praten”. Ik vind dat een uitstekende definitie. Ik wijs alleen op wie het onderwerp van die zin is. De merken.

Wat de reportage niet beantwoordt

De special beschrijft de top. Superstruct heeft een eigen mediaplatform, een partner als 014 Media en processen voor anonimisering, hashing en data-cleanroomomgevingen. Het is een serieus apparaat, met team en budget, en het houdt stand omdat de kosten over 40 festivals worden verdeeld. Verdeeld over drie houdt het geen stand.

De organisator die drie evenementen per jaar neerzet, komt niet voor in de reportage, en in aantallen is dat bijna de hele sector. De vraag die openblijft, en die ik hier noch elders beantwoord heb gezien, is wat de kleine versie hiervan is.

Het is geen mediaplatform opzetten. Het is ook niet stoppen met investeren in advertenties; dat zou slecht advies zijn. Ik denk dat het begint met iets bescheideners en een stuk minder glamoureus: weten welk deel van je publiek al terugkeert en stoppen met het betalen van de ontdekkingsprijs voor dat deel. Het is eerder een kwestie van meten dan van kanaal. Als je niet weet hoeveel van de mensen die dit jaar kwamen er vorig jaar ook waren, kun je niet weten hoeveel je te veel betaalt, en dat cijfer geeft geen enkel advertentieplatform je, omdat dat niet hun taak is.

Er is nog een laatste cijfer uit de Estudio Pulso dat je goed in gedachten moet houden voordat je besluit dat het publiek buiten de locatie niets van je wil weten: 57% van de bezoekers waardeert de aanwezigheid van merken op evenementen positief. Ze tolereren het niet, ze waarderen het. Van hen zegt 94% dat muziek een belangrijk deel van hun leven is en helpt hun emoties te reguleren, en 88% dat het deel uitmaakt van hun identiteit. Die mensen wachten niet tot ze met rust worden gelaten. Ze wachten tot wat hen bereikt iets met hen te maken heeft.

De organisator die me zegt dat de cijfers kloppen, heeft gelijk. Ze kloppen bij de eerste verkoop. Wat bijna niemand berekent, niet in deze reportage en niet op de meeste kantoren in de sector, is wat de tweede kost.


Opiniestuk over de New Markets-special van Forbes España (september 2026). De volledige reportage vind je hier. Ik schrijf vanuit een bedrijf dat hiermee bezig is, dus houd rekening met die bias: de zinnen die me dit artikel hebben laten schrijven zijn niet van mij, maar van de mensen aan de andere kant van de tafel.

Bekijk ons platform in actie

Ontdek hoe Nevent je events naar een hoger niveau tilt

Ontvang strategieën om je events vol te krijgen